Η γυναίκα του καθρέφτη της χαμογέλασε θλιμμένα.Τα σκισμένα χείλη της έκαναν το χαμόγελο τραγικό.Η μελανιά κάτω απο το δεξί μάτι της τόνιζε το γκριζογάλανο χρώμα του. Ένα μαύρο βαρύ σύννεφο που σκίαζε το γκριζογάλανο ουρανό και προμήνυε ότι σε λίγο θα άνοιγαν οι κρουνοί της απελπισίας και θα πότιζαν το άνυδρο έδαφος της ψυχής της. [...]
Είναι κάποια μέρη του κόσμου τόσο φωτεινά, που μπαίνει κανείς στην διαδικασία να αναρωτηθεί αν ο ήλιος παύει ποτέ να λάμπει. Ο ήλιος που ανατέλει νύχτα, με τη παλέτα έντονων νέον χρωμάτων και τα μοντέλα φωτιζόμαστε, κάνοντας μας να λάμπουμε για ένα στιγμιότυπο. Ένιωσα πως ο κόσμος γυρνούσε πιο αργά απόψε. Η αναμονή είχε τελειώσει. [...]
Πάλι περασμένες εννιά. Πάλι παρακοιμήθηκε. Ενοχές, ενοχές και πάλι ενοχές. Κρατώντας τον καφέ στο χέρι και όρθια καταμεσής του σαλονιού ρίχνει μια ματιά γύρω της. Το σπίτι δεν ήταν ποτέ τόσο συγυρισμένο και καθαρό. Όχι δηλαδή ότι απείχε πολύ από το συνηθισμένο διότι και σ’ αυτόν τον τομέα έναν ψυχαναγκασμό τον κουβαλούσε. Μεγάλωσε με μητέρα [...]
Στον περίβολο του καφενείου τα λευκά πλαστικά ποτηράκια είχαν σερβιριστεί με πικρό καφέ περιμένοντας τους καλεσμένους της τελετής. Ήταν λίγοι όσοι είχαν κάνει τον κόπο να παρευρεθούν και αρκετά από τα δεκάδες αραδιασμένα λευκά πλαστικά ποτηράκια έμοιαζαν παράταιρα. «Καλό κορίτσι, Θεός σχωρέσ’ το» «Καλό κορίτσι αλλά άτυχο» Έλεγαν και ρουφούσαν πικρό καφέ. Παρά την παγωμένη [...]
Η σχέση της Μυρσίνης με τον χρόνο έχει πλέον αλλάξει. Η κάθε μέρα έχει αποκτήσει τεράστιες διαστάσεις. Όλα μπορούν να χωρέσουν. Τόσα και ακόμα περισσότερα. Είναι 5:05 το πρωί, χαράματα και ανοίγει τα μάτια προτού ακόμα χτυπήσει το ξυπνητήρι. Πάντα το προλαβαίνει. Ακόμα και την δική του δουλειά, η Μυρσίνη την κάνει καλύτερα, ή έστω [...]
Η γειτόνισσα μου είναι μια άγνωστη. Το παραδέχομαι με λύπη αυτό, ίσως και με κάποιο θυμό. Πριν από τον αναγκαστικό μας εγκλεισμό, η γειτόνισσα μου ήταν ακόμη ένα ανθρωπάκι πίσω από τα βουβά παράθυρα των πολυκατοικιών. Τις μέρες που έκανε ζέστη και τα ρούχα στην απλώστρα έπρεπε να μαζευτούν, ίσως και να την σκεφτόμουν λίγο [...]
«Τί κάνεις;» σε ρώτησα προχθές που συναντηθήκαμε στο δρόμο. Γέλασες κάπως στραβά και σήκωσες τους ώμους. Κι εγώ δεν ξαναρώτησα. Μπορεί να νόμισες ότι δεν με ένοιαζε. Ενώ. Δεν ήξερα πώς να σε ακούσω. Ύστερα έφυγες και ώσπου να στρίψεις στη γωνία είχα αντικαταστήσει το γέλιο σου ήτη σκέψη των ώμων σου με όσα ήδη [...]
Άκουσε την πόρτα να κλείνει με θόρυβο. Έπειτα, τον ήχο του ασανσέρ που έφτασε στον όροφο. Κράτησε την ανάσα της. Πίσω από τους τοίχους μπορούσε να μαντέψει το οργίλο βλέμμα, τα σφιγμένα χείλη, το ανέκφραστο πρόσωπο. Θα έφευγε άραγε, όπως την είχε απειλήσει ή θα επέστρεφε για να αποτελειώσει το έργο του; Ακούστηκαν ένα δυο [...]
Δουλεύω σαν το σκυλί. Κάθε μέρα σκάβω με το κομπρεσέρ την άσφαλτο και δυο – τρία βράδια τη βδομάδα παίζω σε αγώνες μποξ. Οι αγώνες στήνονται σε μια παλιά αποθήκη που το πρωί είναι άδεια. Κάθε βράδυ είναι γεμάτη άντρες που βλέπουν ή παίζουν μποξ, φωνάζοντας και πίνοντας αλκοόλ. Μου αρέσει το αλκοόλ. Στη μέσα [...]
Το βίντεο έχει αναφορά στον Μπόρχες και στην εφεύρεση του Μορέλ. Όταν έγραψε το διήγημα το 1940 είχε προφητεύσει το πνεύμα της νέας εποχής συνειδητοποιώντας το τι επρόκειτο να συμβεί πολλά χρόνια αργότερα με την έκρηξη των ψηφιακών μέσων και το καθιστά προφητικό αλλά και μεταφυσικό. Καταγράφει με συστήματα σύγχρονης εποχής τον προσωπικό του φανταστικό [...]
